Αρχική

Τρίτη, 22 Οκτωβρίου 2013

Μετρήστε σωστά την πίεσή σας


Μάθετε να μετράτε σωστά την πίεσή σας
Η αρτηριακή πίεση μετράται πολύ εύκολα με ένα όργανο που λέγεται σφυγμομανόμετρο (πιεσόμετρο) το οποίο εφαρμόσθηκε εδώ και περισσότερα από 100 χρόνια από τον Riva Roci.
Υπάρχουν πολλών ειδών πιεσόμετρα.
Τα υδραργυρικά σφυγμομανόμετρα είναι τα πιο ακριβή στις μετρήσεις τους, αλλά είναι πιο δύσκολο να χρησιμοποιηθούν από τον μη ειδικό, διότι απαιτούν μια κάποια μικρή εκπαίδευση στη χρήση τους και επιπλέον περιέχουν υδράργυρο που είναι τοξική ουσία και με την οποία πρέπει να αποφεύγετε η άμεση επαφή.
Αντίθετα, τα ημιαυτόματα ή τα αυτόματα ηλεκτρονικά πιεσόμετρα είναι εύκολα στη χρήση τους και γι αυτό είναι ευρέως διαδεδομένα αφού έχουν ικανοποιητική ακρίβεια στις μετρήσεις τους. Ενδείκνυνται, ιδιαίτερα εάν έχετε προβλήματα ακοής ή οράσεως και δεν υπάρχει κάποιος στο σπίτι να σας βοηθήσει στη μέτρηση της πίεσης. Να θυμάστε, ότι αν έχετε αρρυθμία τότε οι ενδείξεις τους μπορεί να είναι λανθασμένες.
Επίσης, οι συσκευές που μετρούν την πίεση από τον καρπό ή τα δάχτυλα δεν είναι τόσο ακριβείς όσο αυτές που μετρούν την πίεση από τον βραχίονα, ως εκ τούτου συνιστάται η αποφυγή της χρήσης τους. Αποδεκτά είναι, επίσης, και τα aneroid πιεσόμετρα, τα πιεσόμετρα σαν ρολόγια. Να έχετε υπόψιν σας όμως, ότι τόσο τα πιεσόμετρα σαν ρολόγια όσο και τα αυτόματα (‘ηλεκτρονικά’) χρειάζονται ανά περιοδικά διαστήματα έλεγχο, συγκρίνοντας τα με τα υδραργυρικά πιεσόμετρα.


Πώς θα μετρήσετε σωστά την πίεσή σας
Για να μετρήσετε σωστά την πίεσή σας, θα πρέπει να τοποθετήσετε την περιχειρίδα (αεροθάλαμο) του πιεσόμετρου στον αριστερό ή στο δεξιό βραχίονα, περίπου στο ύψος της καρδιάς, λίγο πιο πάνω από τον αγκώνα, και το ακουστικό πάνω από την αρτηρία που βρίσκεται στη εσωτερική πλευρά της άρθρωσης του χεριού.
Φουσκώνετε την περιχειρίδα, ώσπου να εξαφανιστεί ο σφυγμός που ψηλαφάτε στον καρπό, πράγμα που σημαίνει ότι ή πίεση μέσα στην περιχειρίδα ξεπερνά την πίεση της αρτηρίας και η κυκλοφορία του αίματος έχει σταματήσει. Αφήνετε κατόπιν τον αέρα να φεύγει σιγά–σιγά. Το σημείο στο οποίο ακούγεται ο πρώτος ήχος, αντιστοιχεί στη συστολική πίεση. Συνεχίζετε να αφήνετε τον αέρα να διαφεύγει. Το επίπεδο της πίεσης στο οποίο τελικά εξαφανίζονται οι ήχοι αντιστοιχεί στη διαστολική πίεση.
Η νοσηλεύτρια ή ο ιατρός είναι αυτοί που θα σας εκπαιδεύσουν να μετράτε σωστά την αρτηριακή πίεση.


Οι παρακάτω συμβουλές θα σας βοηθήσουν να μην κάνετε λάθη κατά την μέτρηση:
  • Η πίεση θα πρέπει να λαμβάνεται μετά από τουλάχιστον 5-10 λεπτά ξεκούρασης και ηρεμίας. Επίσης, την προηγούμενη μία ώρα να μην έχετε φάει, καπνίσει ή κουραστεί πολύ. Αφήστε να περάσει μία με δύο ώρες μετά την γυμναστική σας μέχρι να μετρήσετε την πίεσή σας. Το περιβάλλον να είναι ήσυχο και ευχάριστο από πλευράς θερμοκρασίας. Μπορείτε να είστε καθισμένοι αλλά με στηριγμένη την πλάτη σας
  • Να μη φοράτε στενά ρούχα στο χέρι που θα μετρήσετε την πίεσή σας
  • Το άνω άκρο πρέπει να είναι χαλαρό και να στηρίζεται σε μια επιφάνεια π.χ. τραπέζι, γραφείο, έτσι ώστε η περιχειρίδα να είναι στο ύψος της καρδιάς. Εάν δεν στηρίζεται και απλά ‘κρέμεται’ ή είναι χαμηλότερα από το ύψος της καρδιάς, τότε η πίεση μπορεί να βρεθεί αυξημένη κατά 7-10 mmHg. Τα κάτω άκρα δεν πρέπει να είναι σταυρωμένα και δεν πρέπει να μιλάτε κατά την στιγμή της μέτρησης γιατί η πίεση θα βρεθεί αυξημένη
  • Το μέγεθος του αεροθαλάμου της περιχειρίδος παίζει ρόλο στην ακρίβεια των μετρήσεών σας. Αν είναι μικρότερο από ότι χρειάζεται, η πίεση θα βρεθεί υψηλότερη από ότι πραγματικά είναι. Αν είναι μεγαλύτερο από το κανονικό, η πίεση θα βρεθεί χαμηλότερη. Κανονικά, ο αεροθάλαμος πρέπει να είναι τουλάχιστον το 40% της περιφέρειας του μπράτσου σας. Υπάρχουν στο εμπόριο τουλάχιστον τρία μεγέθη αεροθαλάμων για να επιλέξετε το καταλληλότερο για εσάς
  • Το κάτω άκρο της περιχειρίδος να είναι περίπου 3 εκατοστά πάνω από τον αγκώνα
  • Το στηθοσκόπιο θα πρέπει να τοποθετηθεί ελαφριά, αλλά σταθερά πάνω από την βραχιόνιο αρτηρία
  • Η πρώτη μέτρηση συνοδεύεται με ψηλάφηση του σφυγμού στον καρπό για να έχετε μία πρώτη εκτίμηση για την συστολική πίεση. Ακολούθως, φουσκώνετε γρήγορα τον αεροθάλαμο 20-30 mmHg πάνω από εκείνο το επίπεδο της πίεσης στο οποίο εξαφανίζεται ο σφυγμός στον καρπό. Στη συνέχεια, ανοίγετε τη βαλβίδα και ξεφουσκώνετε με σταθερό ρυθμό 2-3 mmHg ανά κάθε κτύπο της καρδιάς. Αυτό σημαίνει ότι αν έχετε περίπου 60-70 σφυγμούς ανά λεπτό χρειάζονται περίπου 20 δευτερόλεπτα για να ξεφουσκώσει ο αεροθάλαμος ώστε να εξαφανιστούν οι ήχοι. Αν ξεφουσκώνετε γρηγορότερα, οι μετρήσεις θα είναι ανακριβείς
  • Ο πρώτος ήχος που ακούτε, καθώς ξεφουσκώνετε τον αεροθάλαμο είναι η συστολική πίεση, ενώ το σημείο στο οποίο οι ήχοι εξαφανίζονται είναι η διαστολική πίεση. Σε σπάνιες περιπτώσεις που οι ήχοι επιμένουν να ακούγονται παρόλο που πλησιάζετε στο επίπεδο των 0 mmHg στο πιεσόμετρο, τότε σαν διαστολική πίεση θα θεωρήσετε εκείνη την τιμή στην οποία οι ήχοι αρχίζουν να εξασθενούν σε ένταση
  • Αν οι ήχοι είναι ασθενείς και δεν ακούγονται καλά, μπορείτε να σηκώσετε το χέρι ψηλά, να ανοιγοκλείσετε την παλάμη σας 5-10 φορές και να ξαναμετρήσετε με γρήγορο φούσκωμα του αεροθαλάμου
  • Η μέτρηση θα πρέπει να γίνεται αρχικά και στα δύο άνω άκρα. Αν βρείτε διαφορά μέχρι 15 χιλιοστών υδραργύρου μεταξύ των δύο χεριών, μην ανησυχήσετε. Είναι συνηθισμένο φαινόμενο. Αν υπάρχει μεγαλύτερη διαφορά, ο γιατρός θα σας κατευθύνει για τα περαιτέρω.
  • Για τις επόμενες μετρήσεις να χρησιμοποιείτε το άκρο που θα δείξει την μεγαλύτερη πίεση. Να κάνετε δύο μετρήσεις με μεσοδιάστημα τουλάχιστον 3 λεπτών και να υπολογίσετε το μέσο όρο. Αν βρείτε διαφορά πάνω από 5 mmHg, συνεχίστε τις μετρήσεις, ώσπου να βρεθεί περίπου η ίδια τιμή πίεσης σε δύο διαδοχικές μετρήσεις.

Περιπατητική μέτρηση της πίεσης (Holter)
Σε ειδικές περιπτώσεις, ο γιατρός θα σας συστήσει να παρακολουθήσετε τις διακυμάνσεις της πίεσης σας σε όλη τη διάρκεια του ημερονυχτίου με ένα ειδικό μηχάνημα αυτόματης μέτρησης, το οποίο θα φορέσετε για 24 ώρες (Holter). Εδώ με κατάλληλη ρύθμιση γίνεται μέτρηση της πίεσης κάθε 15–20 λεπτά την ημέρα και κάθε 20–30 λεπτά τη νύχτα. Έτσι, θα έχετε πολλές μετρήσεις της πίεσής σας και μάλιστα στο δικό σας γνώριμο σπιτικό ή επαγγελματικό περιβάλλον. Αν και τιμή αναφοράς αποτελεί η αρτηριακή πίεση ιατρείου, η περιπατητική αρτηριακή πίεση είναι καλύτερος προγνωστικός δείκτης καρδιαγγειακού κινδύνου. Οι φυσιολογικές τιμές είναι διαφορετικές σε σχέση με την πίεση ιατρείου.
Η 24ωρη καταγραφή αρτηριακής πίεσης θεωρείται σημαντική στις περιπτώσεις όπου:
  • Υπάρχει μεγάλη μεταβλητότητα της αρτηριακής πίεσης ιατρείου
  • Μετρείται υψηλή πίεση ιατρείου σε ασθενείς χαμηλού συνολικού καρδιαγγειακού κινδύνου
  • Υπάρχει μεγάλη απόκλιση τιμών αρτηριακής πίεσης ιατρείου και τιμών αρτηριακής πίεσης στο σπίτι
  • Θεωρείται πιθανή η αντίσταση στην φαρμακευτική αγωγή
  • Είναι πιθανά τα υποτασικά επεισόδια όπως σε ηλικιωμένους ή διαβητικούς ασθενείς
  • Σε έγκυες γυναίκες οι οποίες εμφανίζουν συχνά υψηλή αρτηριακή πίεση ιατρείου

Χρειάζεται να ξέρετε να μετράτε μόνοι σας την πίεσή σας;
Η κλινική και προγνωστική αξία των μετρήσεων στο σπίτι αναδεικνύεται συνεχώς και ενδείκνυται επειδή παρέχει πληροφορίες για τη μείωση της πίεσης κατά τη διάρκεια της μικρότερης δράσης της αγωγής, βελτιώνει τη συμμόρφωση του ασθενούς στα θεραπευτικά σχήματα και δεν επηρεάζεται από τις περιβαλλοντικές συνθήκες όπως συμβαίνει κατά τη διάρκεια της περιπατητικής καταγραφής αρτηριακής πίεσης.
Οι μετρήσεις κατ’οίκον πρέπει να αποφεύγονται όταν προκαλούν άγχος στον ασθενή και ωθούν στην αυτόβουλη αλλαγή των θεραπευτικών σχημάτων. Οι φυσιολογικές τιμές είναι διαφορετικές από την αρτηριακή πίεση ιατρείου και τις τιμές της περιπατητικής καταγραφής αρτηριακής πίεσης.


Πόσο συχνά πρέπει να μετράτε την πίεσή σας;
Κάθε υγιής ενήλικας θα πρέπει να μετρά την πίεσή του τουλάχιστον μία φορά στα δύο με τρία χρόνια. Αν βρεθεί αυξημένη, θα επισκεφθεί τον γιατρό του για όλες τις περαιτέρω οδηγίες.
Ο υπερτασικός που μόλις αρχίζει να λαμβάνει αντιυπερτασικά φάρμακα, θα πρέπει τις πρώτες 3-4 εβδομάδες, να μετρά την πίεσή του τακτικά, ίσως και δύο φορές την ημέρα (πρωί και βράδυ πριν την λήψη των φαρμάκων). Μετά το διάστημα αυτό, που η πίεσή του αναμένεται να έχει ρυθμισθεί, θα πρέπει να την παρακολουθεί μία ή δύο φορές την εβδομάδα, εκτός και αν παρουσιάσει κάποιο άλλο σύμπτωμα ή έχει διαφορετικές οδηγίες από τον γιατρό του.
Φυσιολογικά όρια τιμών αρτηριακής πίεσης (mmHg) με βάση διαφορετικούς τρόπους μέτρησης
 
Συστολική ΑΠ
Διαστολική ΑΠ
Ιατρείο
140
90
24ωρη καταγραφή
125-130
80
Ημέρα
130-135
85
Νύχτα
120
70
Κατ’οίκον
130-135
85

Υπέρταση ‘λευκής μπλούζας’
Πρόκειται για άτομα με αυξημένη πίεση στο ιατρείο σε τουλάχιστον 3 επισκέψεις, ενώ οι μετρήσεις της πίεσης στο σπίτι ή της 24ώρης καταγραφής βρίσκονται σε φυσιολογικά όρια. Προτιμότερη είναι η χρήση του όρου ‘μεμονωμένη υπέρταση ιατρείο’ επειδή η διαφορά της πίεσης που μετράται από το καταγραφικό μηχάνημα εντός του ιατρείου δεν συσχετίζεται απόλυτα με την αύξηση της πίεσης που παρατηρείται κατά τη μέτρηση της πίεσης από τον ιατρό, και η οποία αποτελεί το πραγματικό φαινόμενο ‘λευκής μπλούζας’.
Η μεμονωμένη υπέρταση ιατρείου παρατηρείται στο 15% του γενικού πληθυσμού και στο ένα τρίτο των διαγνωσμένων υπερτασικών ασθενών. Τα άτομα με μεμονωμένη υπέρταση ιατρείου δεν χρειάζονται θεραπεία υπό την προϋπόθεση ότι δεν έχουν ενδείξεις προσβολής οργάνων στόχων και διατρέχουν μικρό καρδιαγγειακό κίνδυνο.


Συγκαλυμμένη υπέρταση
Πρόκειται για το αντίστροφο φαινόμενο της υπέρτασης λευκής μπλούζας, δηλαδή φυσιολογική πίεση στο ιατρείο αλλά αυξημένη εκτός ιατρείου, το οποίο συναντάται σε 1 στους 7 υπερτασικούς. Πρόσφατες μελέτες έχουν δείξει ότι η συγκαλυμμένη υπέρταση συνδέεται με αυξημένο καρδιαγγειακό κίνδυνο, περίπου όσο και η συνήθης υπέρταση. Η διάγνωση βασίζεται σε δύο 24ώρες καταγραφές πίεσης σε διάστημα μερικών εβδομάδων και η αποκάλυψη της αποτελεί ένδειξη για θεραπεία.


Αρτηριακή πίεση κατά την άσκηση
Αύξηση της συστολικής πίεσης κατά τη μέγιστη κόπωση σε κυλιόμενο τάπητα, άνω των 210 mmHg στους άνδρες και άνω των 190 mmHg στις γυναίκες, συνιστά υπερτασική απάντηση στην άσκηση και σχετίζεται με αυξημένο κίνδυνο επιδεινούμενης αρτηριακής υπέρτασης σε νορμοτασικούς, καθώς και σε άτομα με υψηλή φυσιολογική αρτηριακή πίεση. Επίσης συνδέεται με ανεπιθύμητα καρδιαγγειακά συμβάντα εξαιτίας της συσχέτισής του με δείκτες βλάβης των οργάνων στόχων. Γι αυτούς ακριβώς τους λόγους η υποβολή σε δοκιμασία κόπωσης ενός ατόμου που διερευνάται για υπέρταση προσφέρει πολύτιμες πληροφορίες πέρα από την πιθανή διάγνωση στεφανιαίας νόσου. 

Aρθροσκόπηση του γόνατος



Η αρθροσκόπηση του γόνατος είναι μία ελάχιστα παρεμβατική επέμβαση

H αρθροσκόπηση του γόνατος βοηθά στη διάγνωση και αντιμετώπιση των ενδαρθρικών προβλημάτων του γόνατος. Με την επέμβαση αυτή είναι δυνατό να εξετασθούν οπτικά αλλά και ψηλαφητικά όλα τα ενδαρθρικά στοιχεία του γόνατος, δηλαδοί οι χιαστοί σύνδεσμοι, οι μηνίσκοι έσω και έξω καθώς και ο αρθρικός χόνδρος που επενδύει τα οστά.
Η αρθροσκόπηση είναι χρήσιμη στη διάγνωση και αντιμετώπιση:
- Κακώσεων ή ρήξεων μηνίσκων
- Κακώσεις ή ρήξεις συνδέσμων (προσθίου, οπισθίου χιαστού, έσω, έξω πλαγίου)
- Ελευθέρων οστεοχόνδρινων τεμαχίων
- Κατεστραμμένων αρθρικών επιφανειών
- Φλεγμονής του αρθρικού υμένα
- Επιγονατιδικής αστάθειας ή παθήσεων του εκτατικού μηχανισμού του γόνατος



Πώς γίνεται η αρθροσκόπηση
Η είσοδος του αρθροσκοπίου και των εργαλείων μέσα στην άρθρωση, γίνεται μέσω πολύ μικρών οπών του δέρματος διαμέτρου 2-3 mm.  Οι οπές αυτές γίνονται σε ειδικά σημεία γύρω από κάθε άρθρωση, για να διευκολύνουν την εγχείρηση. Απαιτούνται πολύ λεπτοί χειρισμοί των εργαλείων και του αρθροσκοπίου μέσα στην αρθροσκοπούμενη άρθρωση, ώστε να μη τραυματισθούν οι υγιείς ιστοί, αλλά και να αποφευχθεί θραύση κάποιου εργαλείου εντός της αρθρώσεως. Αυτό προϋποθέτει πολύ μεγάλη εμπειρία από τον Ιατρό που εκτελεί την αρθροσκόπηση. Αυτό γιατί το αρθροσκόπιο βλέπει κάθε στοχευμένη φορά, ένα πολύ μικρό τμήμα της άρθρωσης σε στρογγυλή εικόνα διαμέτρου 1-5 cm πραγματικών διαστάσεων. Την υπόλοιπη άρθρωση που δεν βλέπει την δεδομένη στιγμή, θα πρέπει να την φαντάζεται με απόλυτη ακρίβεια, ώστε οι κινήσεις που εκτελεί με το αρθροσκόπιο και τα εργαλεία να μη προκαλούν κακώσεις στην άρθρωση, αλλά μόνο διαγνωστικό και θεραπευτικό αποτέλεσμα.  Η εμπειρία του Ορθοπαιδικού είναι πολλαπλάσια επιτακτική όταν πρόκειται να εκτελέσει χειρουργικές πράξεις εντός της αρθρώσεως.
Η αναισθησία που λαμβάνει ο ασθενής, μπορεί να είναι γενικήτοπική ή επισκληρίδιος.  Ένα λεπτό ράμμα κλείνει τις οπές στο τέλος της αρθροσκόπησης και μια ειδική περίδεση της αρθρώσεως που αρθοσκοπήθηκε είναι απαραίτητη για την προστασία αυτής. Μετά την αρθροσκόπηση ο ασθενής μεταφέρεται στην αίθουσα ανάνηψης και λίγα λεπτά αργότερα στον θάλαμο που νοσηλεύεται.  Η συνήθης παραμονή του στο νοσοκομείο είναι 1-2 ημέρες, ενώ αρκετά συχνά μπορεί να λάβει εξιτήριο την ίδια ημέρα της αρθροσκόπησης.

Η ρακοσυλλέκτρια που έσωζε τόσες ζωές


Ένας «Επίγειος Άγγελος»
Η Lou Xiaoying, τώρα είναι 88 ετών και πάσχει από νεφρική ανεπάρκεια.
Μεγάλωσε περισσότερα από 30 εγκαταλελειμμένα βρέφη που μάζεψε από τους δρόμους της Jinhua, στην ανατολική επαρχία Zhejiang, όπου κατάφερνε να έχει τα προς το ζην από την ανακύκλωση σκουπιδιών.
Αυτή και ο αποθανών σύζυγός της Λι Σιν, ο οποίος πέθανε πριν από 17 χρόνια, κράτησαν τέσσερα από τα παιδιά και έδωσε τα υπόλοιπα σε φίλους  για να ξεκινήσουν μια νέα ζωή.
Ο νεότερος γιος της Zhang Qilin - σήμερα ηλικίας μόλις επτά ετών - βρέθηκε σε ένα σκουπιδοτενεκέ από τη Lou όταν ήταν 82.
Η Lou, έχει μία βιολογική κόρη, την Zhang Caiying ηλικίας 49, η οποία αφιέρωσε τη ζωή της για να φροντίζει τα εγκαταλελειμμένα βρέφη.
Στην Κίνα, η βρεφοκτονία και η βρεφική εγκατάλειψη είναι σε τρομερή έξαρση λόγω των σκληρών πολιτικών μέτρων που επιτρέπουν μόνο ένα παιδί σε κάθε οικογένεια που ζει σε πόλη.
Έτσ, οι Κινέζοι ωθούμενοι από τη φτώχεια και την τεράστια πολιτική πίεση αναγκάζονται να προβούν σε εγκατάλειψη μωρών εφόσον είναι τα δεύτερα της οικογένειας ή ακόμα και σε βρεφοκτονίες αν το πρώτο τους παιδί είναι κορίτσι. Νομίζουν ότι ένα αγόρι θα ανταποκριθεί καλύτερα στις οικονομικές ανάγκες της οικογένειας.
Τρομακτικά περιστατικά νεογέννητων
Η εικόνα μωρών πεταμένων σε κάδους σκουπιδιών, είναι καθημερινό φαινόμενο.
Ποιος όμως γονιός έχων σώας τα φρένας μπορεί να προβεί σε τέτοιο έγκλημα; Δύσκολο να απαντηθεί.
Στον αντίποδα όλων αυτών, η υπέροχη 88χρονη πια, ρακοσυλλέκτρια Lou Xiaoying η οποία, παρέα με τον άντρα της κατάφεραν να σώσουν και να αναθρέψουν 30 μωρά χωρίς να τους πεθάνει κανένα! Πάμπτωχοι από χρήματα, πάμπλουτοι από αγάπη και ευδαιμονία!
Θέλοντας να τους προσφέρουν πραγματικά ό,τι καλύτερο μπορούσαν, φρόντισαν για την τροφή τους, το ρουχισμό τους, την ανατροφή τους αλλά και το πνεύμα τους, μεγαλώνοντας οι ίδιοι 4 από αυτά και δίνοντας τα υπόλοιπα σε άκληρους φίλους και συγγενείς, ώστε να πάνε σχολείο και να ζήσουν όσο γίνεται καλύτερα.
Η ιστορία της Λου ξεκίνησε το 1972 στους δρόμους της πόλης Jinhua όταν είχε βγει, κατά την καθημερινή συνήθειά της, να ψάξει για χρήσιμα αντικείμενα από τα σκουπίδια από τους κάδους. Εκεί μέσα, βρήκε πεταμένο ένα μικρό κοριτσάκι. Ο κίνδυνος αν την ανακάλυπταν θα ήταν μεγάλος,  αλλά δεν το σκέφθηκε ούτε στιγμή. Όλα αυτά τα παιδιά χρειάζονται αγάπη και φροντίδα.
Η Λου έχει αποκτήσει δίκαια το προσωνύμιο «Επίγειος Άγγελος» και αποτελεί τη ζωντανή απόδειξη ότι δεν χρειάζεται να έχεις τίποτα απολύτως για να δώσεις αγάπη και φροντίδα.
Κι ακόμα μεγαλύτερη απόδειξη ότι ο καθένας μας, από όποια θέση κι αν βρίσκεται μπορεί να γίνει διάβολος ή άγγελος.
Βιβλιογραφία
www.mycrazyemail.net

Ανταπόκριση στη χημειοθεραπεία




Η ανταπόκριση στη χημειοθεραπεία είναι θέμα γονιδίων
Επιστήμονες του Πανεπιστημίου Καλιφόρνια στο Λος Άντζελες, σε συνεργασία με συναδέλφους τους από την Academia Sinica στην Ταϊβάν, εντόπισαν οκτώ γονιδιακές «υπογραφές», οι οποίες μπορούν να τους βοηθήσουν στην πρόγνωση του προσδόκιμου ζωής του ασθενή μετά τη θεραπεία, όταν δεν υπάρχουν υποτροπές.
Όπως αναφέρουν στην έκθεσή τους, η οποία δημοσιεύεται στο επιστημονικό περιοδικό BMC Medicine, η ανακάλυψη αυτή προέκυψε έπειτα από μελέτη του τρόπου με τον οποίο τα κύτταρα ανταποκρίνονται σε περίπου 100 φάρμακα, τα οποία χορηγούνται για την αντιμετώπιση του καρκίνου. Αυτό τους βοήθησε να εντοπίσουν γονίδια που εμπλέκονται στην κυτταρική διαίρεση και να εντοπίσουν ευκολότερα εκείνα που θα μπορούσαν να επηρεάζουν τα αποτελέσματα της χημειοθεραπείας, όπως ο υποδοχέας του αυξητικού παράγοντα EGFR.
Οι επιστήμονες ανακάλυψαν, επίσης, ότι κάποια γονίδια παρουσιάζουν μοναδικά μοντέλα έκφρασης που αντικατοπτρίζουν τις διαφορετικές κυτταρικές αντιδράσεις σε κάθε παράγοντα της χημειοθεραπείας και πως πέντε φάρμακα παρουσίαζαν τις μεγαλύτερες επιδράσεις. Όταν οι ερευνητές έλεγξαν τα στοιχεία της γονιδιακής έκφρασης σ’ αυτά τα οκτώ γονίδια, διαπίστωσαν ότι υπήρχε εμφανής διαφορά ανάμεσα στα κύτταρα που ανταποκρίνονταν στη χημειοθεραπεία και σε εκείνα που δεν παρουσίαζαν καμία ανταπόκριση.
Η ανακάλυψη των προγνωστικών βιοδεικτών για τους ασθενείς που υποβάλλονται σε χημειοθεραπεία αποτελεί μια πολύ σοβαρή εξέλιξη σε ό,τι αφορά τη βελτίωση της αποτελεσματικότητας των θεραπειών του καρκίνου.
O εντοπισμός των οκτώ αυτών γονιδίων θα βοηθήσει τους επιστήμονες να μελετήσουν καλύτερα τις εξατομικευμένες θεραπείες.
Υπολογισμός κινδύνου από τα οκτώ γονίδια (υψηλού κινδύνου ή  χαμηλού κινδύνου με τη μέση της βαθμολογίας επικινδυνότητας)
Κίνδυνος (GEGFR+GITGA3+GNNMT+GMyLK+GIL32+GGLS+GAHNAK+GRAI14/8)
Η πολυπαραγοντική ανάλυση κινδύνου χρησιμοποιήθηκε για την αξιολόγηση σαν ανεξάρτητος προγνωστικός παράγοντας, όπως η ηλικία, το φύλο, το στάδιο όγκου, η γενική  κατάσταση και η ιστολογική εξέταση.

Χρησιμοποιώντας αυτή την «γονιδιακή υπογραφή», οι ερευνητές ήταν σε θέση να προβλέψουν ποιοι θα έχουν μια καλύτερη πιθανότητα επιβίωσης μετά από χημειοθεραπεία, χωρίς υποτροπή. Οι ασθενείς με χαμηλό σκορ βρέθηκαν να έχουν καλύτερους χρόνους επιβίωσης χωρίς υποτροπές μετά τη χημειοθεραπεία.
Οι άνθρωποι που έχουν ταξινομηθεί ως «υψηλού κινδύνου» μπορούν να λάβουν στοχευμένη θεραπεία.
Οι ερευνητές αναγνώρισαν ότι τα καρκινικά κύτταρα στο σώμα μπορεί να αντιδρούν με διαφορετικό τρόπο στα φάρμακα.

Βιβλιογραφία
Yi-Chiung Hsu, Hsuan-Yu Chen, Shinsheng Yuan, Sung-Liang Yu, Chia-Hung Lin, Guani Wu, Pan-Chyr Yang and Ker-Chau Li, Genome-wide analysis of three-way interplay among gene expression, cancer cell invasion and anti-cancer compound sensitivity, BMC Medicine 2013, 11:106

Η έκτη αίσθηση


Πώς μπορεί να αναπτυχθεί η έκτη αίσθηση
Την ανάπτυξη μιας «έκτης αίσθησης» ανακοίνωσε το πανεπιστήμιο Ντιούκ της Βόρειας Καρολίνα, καθώς επιστήμονες χρησιμοποίησαν ειδικό εμφύτευμα στον εγκέφαλο πειραματόζωων.
Έτσι, ανοίγεται ο δρόμος για μία νέα σειρά προσθετικών συσκευών τα οποία θα ελέγχονται από τον εγκέφαλο και ίσως μας δώσει την δυνατότητα να αντιλαμβανόμαστε και να «βλέπουμε» το υπέρυθρο φάσμα της ηλεκτρομαγνητικής ακτινοβολίας.
Οι ερευνητές τοποθέτησαν σε ποντίκια υπέρυθρους αισθητήρες, οι οποίοι προσαρμόστηκαν στο τμήμα του εγκεφάλου που είναι υπεύθυνο για την αντίληψη πληροφοριών που σχετίζονται με την αφή. Μόλις, λοιπόν, τα τρωκτικά δέχονταν την υπέρυθρη ακτινοβολία, ο εγκέφαλος το ερμήνευε σαν «απτικό ερέθισμα», με αποτέλεσμα τα ποντίκια να μην βλέπουν την ακτίνα, αλλά να την αισθάνονται, να κουνούν την μουσούδα τους και να ξύνουν το τρίχωμά τους.
Οι επιστήμονες αναφέρουν πως στη θεωρία, είναι δυνατόν κάποιος άνθρωπος που είναι τυφλός, του οποίου ο οπτικός εγκεφαλικός φλοιός έχει καταστραφεί, να δει ξανά μέσω ενός ηλεκτρονικού ματιού! Το μάτι αυτό θα λάμβανε τις εικόνες και η επεξεργασία τους θα γίνονταν από ένα άλλο τμήμα του εγκεφάλου (όπως σε αυτό της αφής). Αυτό δείχνει πως ο ενήλικος εγκέφαλος μπορεί να αποκτήσει νέες ικανότητες, που ποτέ πριν δεν έχουν βιωθεί από ένα ζώο και κάτι ανάλογο θα ήταν δυνατόν να επιτευχθεί και με ραδιοκύματα, υπερήχους κλπ.
Οι επιστήμονες υποστηρίζουν πως είναι πιθανό να ανοίγει, πλέον, ο δρόμος για ηλεκτρονικά εμφυτεύματα, τα οποία στο μέλλον θα επιτρέπουν στους εγκεφάλους των ανθρώπων να επικοινωνούν απευθείας.
Βιβλιογραφία
http://today.duke.edu

Αναπνευστική ανεπάρκεια


Όταν ανεπαρκεί το αναπνευστικό σύστημα
Αναπνευστική ανεπάρκεια, ICD-10 J96 είναι η κατάσταση κατά την οποία ο οργανισμός δεν μπορεί να ανταποκριθεί στις απαιτήσεις των ιστών και των οργάνων αυτού σε επαρκή επίπεδα Οξυγόνου.
Η μέτρηση των επιπέδων του οξυγόνου στον οργανισμό, γίνεται με την εξέταση των αερίων του αρτηριακού αίματος.
Όταν το επίπεδο του Οξυγόνου του αρτηριακού αίματος είναι μεταξύ 60 και 85 mmHg (στήλες υδραργύρου) υπάρχει υποξυγοναιμία.
Αν είναι κάτω από 60 mmHg υπάρχει αναπνευστική ανεπάρκεια.
Σημειώνεται ότι η φυσιολογική τιμή του Οξυγόνου είναι πάνω από 85 mmHg
Η αναπνευστική ανεπάρκεια διακρίνεται σε:
  • Οξεία
  • Χρόνια
  • Τύπου Ι (με φυσιολογικά επίπεδα διοξειδίου του άνθρακος)
  • Τύπου ΙΙ (όταν συνοδεύεται με αυξημένα επίπεδα διοξειδίου του άνθρακος ή άλλως υπερκαπνία)

Ποιά είναι τα αίτια της αναπνευστικής ανεπάρκειας
Τα αίτια της αναπνευστικής ανεπάρκειας είναι ποικίλλα και πολυσυστηματικά. Συνεπώς, μπορεί να οφείλεται σε μείωση της ολικής ποσότητας του αέρα που εισέρχεται στον οργανισμό και σε αυτή την αιτία εμπεριέχονται παθήσεις που προσβάλλουν την κινητικότητα των πλευρών και των πνευμόνων, το νευρικό και το μυϊκό σύστημα. Μια άλλη διαταραχή που μπορεί να οδηγήσει σε αναπνευστική αναπάρκεια είναι όταν εισέρχεται αρκετή ποσότητα αέρα αλλά έχει μειωθεί η ικανότητα του πνεύμονα να ανταλλάσει επαρκώς το διοξείδιο του άνθρακα με το οξυγόνο όπως παρατηρείται στη χρόνια βρογχίτιδα και το άσθμα.

Ποια είναι τα συμπτώματα
- Δύσπνοια. Δυσκολία στην αναπνοή συχνά συνοδεύει την αναπνευστική ανεπάρκεια. Ταχύπνοια (γρήγορη αναπνοή) μπορεί να συνυπάρχει.
- Σύγχυση, υπευερεθιστότητα, αλλά και πτώση επιπέδου συνείδησης, έως την εκδήλωση κώματος.
- Ταχυκαρδία και άλλες αρρυθμίες. Συνέπεια  της υποξαιμίας και της οξέωσης.
- Κυάνωση (μελάνιασμα) του δέρματος και των βλεννογόνων. Αποτελεί κλινική εκδήλωση της υποξαιμίας.
- Εστιακά ευρήματα από τους πνεύμονες. Χαρακτηριστικά της υποκείμενης νόσου, όπως στην πνευμονία, το πνευμονικό οίδημα, την ασθματική κρίση.

Διατηρούμενη σταθερά χαμηλή τιμή PaO2, οδηγεί σε ιστική υποξία με αποτέλεσμα τη δυσλειτουργία των οργάνων όλων των συστημάτων. Περισσότερο ευαίσθητος στην υποξία είναι ο εγκέφαλος με άμεση έκπτωση στις λειτουργίες του έως την εμφάνιση κώματος. Η χρόνια αναπνευστική ανεπάρκεια δεν εκδηλώνεται με την ίδια δραματική κλινική εικόνα καθώς η υποξαιμία συνήθως είναι ηπιότερη, ενώ έχουν αναπτυχθεί από άλλα συστήματα αντισταθμιστικοί αντιρροπιστικοί μηχανισμοί περιορίζοντας τη βαρύτητα των επιπλοκών. Εδώ κυριαρχεί η συμπτωματολογία από την υποκείμενη νόσο, αλλά και από τη φυσιολογική αντιρρόπηση.

Πώς την θεραπεύουμε
Η θεραπεία της αναπνευστικής ανεπάρκειας είναι η Οξυγονοθεραπεία. Ακόμα, φροντίζουμε να διατηρηθούν ανοικτοί οι αεραγωγοί δηλαδή οι σωληνοειδείς σχηματισμοί των πνευμόνων που είναι υπεύθυνοι για την είσοδο και την έξοδο του αέρα. Γιαυτό, ο εκούσιος βήχας, η φυσιοθεραπεία και η εισπνοή υδρατμών είναι μέτρα που βοηθούν στην αντιμετώπισή της. Ακόμα,ιδιαίτερα χρήσιμη στη θεραπεία της αναπνευστικής ανεπάρκειας είναι η χορήγηση βρογχοδιασταλτικών.
Διαβάστε για την οξυγονοθεραπεία

Aμιoδαρόνη


Η αμιοδαρόνη, είναι ένα φάρμακο που χρησιμοποιείται ευρέως κατά της καρδιακής αρυθμίας
Η αμιοδαρόνη είναι ένα φάρμακο που χρησιμοποιείται ευρέως κατά της καρδιακής αρυθμίας και σύμφωνα με τους ερευνητές, αυξάνει τον κίνδυνο του καρκίνου, κυρίως μεταξύ των ανδρών, καθώς και σε όλους τους ασθενείς στους οποίους χορηγούνται μεγάλες δόσεις, σύμφωνα με μια μελέτη που δημοσιεύεται στο τελευταίο τεύχος της αμερικανικής επιθεώρησης Cancer.
Όπως, ισχυρίζονται οι ερευνητές, εδομένου ότι το φάρμακο αυτό διαλύεται μέσα τα λίπη του οργανισμού και αποβάλλεται από τον οργανισμό με πολύ βραδύ ρυθμό, μεγάλες ποσότητες μπορεί να συσσωρεύονται μέσα στους ιστούς έπειτα από μακρά χρήση. Και άλλες μικρές μελέτες είχαν ήδη δείξει πως η αμιοδαρόνη μπορεί να αυξάνει τον κίνδυνο εμφάνισης ορισμένων καρκίνων, αλλά καμιά εκτεταμένη έρευνα δεν είχε ασχοληθεί ως τώρα με το θέμα.
Οι συντάκτες της μελέτης, εξέτασαν 6.418 ασθενείς που λάμβαναν αμιοδαρόνη μεταξύ του 1997 και του 2008. Υπήρξε ένας μέτριος 12% αυξημένος κίνδυνος για καρκίνο μεταξύ των ασθενών που έλαβαν το φάρμακο. Για τους άνδρες που πήραν αμιοδαρόνη κατά τη διάρκεια τουλάχιστον ενός έτους, ο αυξημένος κίνδυνος ήταν 46%.  Και στην υψηλότερη δόση, ο κίνδυνος αυτός αυξάνεται σε 98%.
Συνολικά 280 από τους ασθενείς αυτούς εμφάνισαν καρκίνο. Σ' αυτούς που λάμβαναν καθημερινές ισχυρές δόσεις αυτού του φαρμάκου, ο κίνδυνος να εμφανίσουν καρκίνο αυξήθηκε κατά 46% σε σύγκριση με τους άλλους ασθενείς.
Αφού ελήφθησαν υπόψη η ηλικία, το φύλο και ενδεχόμενες ασθένειες, οι ασθενείς που έπαιρναν ισχυρές δόσεις αμιοδαρόνης είχαν σχεδόν διπλάσιο κίνδυνο να αναπτύξουν καρκίνο απ' ό,τι αυτοί στους οποίους χορηγούνταν μικρές δόσεις.

Ως εκ τούτου, το FDA δηλώνει κατηγορηματικά ότι η αμιοδαρόνη πρέπει να συνταγογραφείται μόνο για απειλητικές για τη ζωή κοιλιακές αρρυθμίες,  («επαναλαμβανόμενη κοιλιακή μαρμαρυγή" ή "υποτροπιάζουσα αιμοδυναμικά ασταθή κοιλιακή ταχυκαρδία») και μόνο όταν άλλες θεραπείες έχουν αποτύχει.
Το FDA αναφέρει, επίσης, σαφώς ότι οι ασθενείς θα πρέπει να ξεκινάνε την αγωγή  με αμιοδαρόνη σε νοσοκομειακό περιβάλλον για να μειωθεί η πιθανότητα μιας απειλητικής για τη ζωή επιπλοκής.

Οι παρενέργειες της αμιοδαρόνης
• Τοξικότητα του πνεύμονα με δυσκολία στην αναπνοή, πυρετό, δύσπνοια και αιμόπτυση. Η πνευμονική ίνωση είναι μια πολύ σοβαρή επιπλοκή της θεραπείας με αμιωδαρόνη
• Ηπατική βλάβη, αύξηση των ηπατικών ενζύμων, ηπατίτιδα
• Επιδείνωση στις ανωμαλίες στον καρδιακό ρυθμό, κοιλιακή ταχυκαρδία δίκην ριπών, αργός καρδιακός ρυθμός
• Διαταραχές του θυρεοειδούς, υπερθυρεοειδισμό ή υποθυρεοειδισμό ή θυρεοτοξίκωση
• Σοβαρές διαταραχές στην όραση, απώλεια της όρασης, βλάβη του οπτικού νεύρου, τύφλωση
• Η αμιοδαρόνη μπορεί να αλληλεπιδράσει με πολλά άλλα φάρμακα με πολύ επικίνδυνους τρόπους.
• Κόπωση, κόπωση, αστάθεια, ζάλη
• Τρόμος
• Μυρμήγκιασμα στα άκρα, κάψιμο ή πόνος στα δάκτυλα των χεριών και των ποδιών
• Ναυτία, απώλεια όρεξης, έμετος, δυσκοιλιότητα
• Εναποθέσεις στον κερατοειδή χιτώνα του οφθαλμού
• Καρδιακή ανεπάρκεια
• Χρωματισμός του δέρματος (μπλε-γκρι απόχρωση)
• Εξάνθημα, δερματική αντίδραση
• Παγκρεατίτιδα, ηπατική βλάβη
• Ψευδαισθήσεις
• Διαταραχές του αίματος
Πάντως το emedi.gr συστήνει όποιος λαμβάνει αμιοδαρόνη να παρακολουθείται από το γιατρό του. Κανείς πρέπει να σταματήσει την αμιοδαρόνη απότομα. Η διακοπή μπορεί να προκαλέσει απειλητικές για τη ζωή αρρυθμίες. Σε περίπτωση που το φάρμακο αυτό θέλετε να το διακόψετε θα πρέπει να γίνεται μόνο κάτω από την προσεκτική επίβλεψη του θεράποντος ιατρού και με σταδιακό τρόπο.
Βιβλιογραφία
peoplespharmacy.com

Ντροπή!



Αποστροφή για την δημοσιογραφία που στιγματίζει μια παιδική ψυχή
Παρακολουθώντας όλα αυτά που διαδραματίζονται στην ελληνική κοινωνία τις τελευταίες ημέρες, νιώθει κανείς λύπη και αποστροφή για όλους όσους εμπλέκονται στην αναμετάδοση όλων αυτών των πληροφοριών και των εικασιών για την μικρή Μαρία!
Το κράτος ανίκανο να βάλει φρένο στην εμποροποίηση μιας παιδικής ζωής που γίνεται μόνο για χάρη της ακροαματικότητας. Εικασίες, προσωπικά συμπεράσματα, ρατσισμός, υποθέσεις, όπως αυτές της λήψης οργάνων για μεταμοσχεύσεις, με δεδομένο ότι στην Ελλάδα δεν γίνονται μεταμοσχεύσεις στα παιδιά. Το μόνο μήνυμα που περνάνε στην κοινωνία είναι η έλλειψη εμπιστοσύνης!
Οι γονείς τρομοκρατημένοι προσέχουν τα παιδιά τους να μην τους συμβεί το ίδιο, οι υπόλοιποι ξέχασαν την Χρυσή Αυγή και όλα τα προβλήματα της Ελλάδας και σκέπτονται πως μετά τις βρώμικες ιστορίες της υιοθεσίας παιδιών, όλα τα άλλα δεν έχουν σημασία.
Ο Δήμαρχος της Αθήνας ευαισθητοποιήθηκε, τώρα, για την λειτουργία ενός ολόκληρου τομέα του Δήμου του...
Η μόνη, βέβαια, πραγματικά χαμένη σε αυτή την ιστορία είναι η μικρή Μαρία που όση ψυχοθεραπεία και να κάνει ποτέ δεν θα μπορέσει να ξεπεράσει τα ψυχικά της τραύματα...
Χαμένες, όμως, είναι και οι οικογένειες που έχασαν τα παιδιά τους, και τώρα τους δημιουργούνε ανύπαρκτες ελπίδες.

Οι ψηλότεροι κινδυνεύουν από καρκίνο



Οι μελέτες λένε καλύτερα κάποιος να είναι κοντός παρά ψηλός

Ερευνητές από το Πανεπιστήμιο της Οξφόρδης πιστεύουν ότι όσο πιο ψηλός είναι κάποιος τόσο περισσότερο κινδυνεύει να νοσήσει από 10 κοινούς καρκίνους.
Μάλιστα για κάθε 10 εκατοστά μεγαλύτερου ύψους οι ερευνητές λένε ότι αυξάνουν οι πιθανότητες καρκίνου κατά 16%.
Η μελέτη, η οποία βασίστηκε σε στοιχεία από ένα εκατομμύριο γυναίκες και δημοσιεύθηκε στο περιοδικό «Lancet Oncology», αναφέρει  ότι είναι και η αιτία της δημιουργίας των όγκων.
Δέκα τύποι καρκίνου συνδέθηκαν με το ύψος: του παχέος εντέρου, του ορθού, του μαστού, του ενδομητρίου (μήτρας), των ωοθηκών, των νεφρών, του λεμφώματος, της λευχαιμίας, καθώς και το κακοήθες μελάνωμα.
Εκείνες οι γυναίκες που ανήκαν στην ψηλότερη ομάδα (> από 160 εκ.) είχαν 37% περισσότερες πιθανότητες από τις κοντύτερες γυναίκες  να αναπτύξουν έναν από τους προαναφερθέντες όγκους. Αν και η μελέτη εξέτασε μόνο γυναίκες, οι ερευνητές είπαν ότι η σύνδεση του ύψους με τον καρκίνο ισχύει και για τους άνδρες. Με αυτήν την έρευνα σχετίστηκαν άλλες 10 ερευνητικές μελέτες, οι οποίες έδειξαν παρόμοια σχέση στους άνδρες.
Οι ερευνητές, βέβαια, τονίζουν ότι οι ψηλοί άνθρωποι δεν πρέπει να ανησυχούν. Οι άνθρωποι γίνονται όλο και ψηλότεροι λόγω της καλύτερης διατροφής και των λιγότερων ασθενειών στην παιδική ηλικία. Το μεγάλο ύψος, άλλωστε, έχει συνδεθεί με  μειωμένους συντελεστές  καρδιακών παθήσεων. Ακόμη, οι ψηλοί καπνιστές παθαίνουν πιο σπάνια καρκίνο από τους κοντούς.
Η παχυσαρκία είναι ένας σημαντικός παράγοντας, καθώς μια αύξηση κατά 10 βαθμούς στον Δείκτη Μάζας Σώματος αυξάνει τον κίνδυνο καρκίνου του μαστού κατά περίπου 40%.
Το ύψος μπορεί μια μέρα να βοηθήσει τους γιατρούς στην αντιμετώπιση του καρκίνου, με την κατανόηση της λειτουργίας του. Οι επιστήμονες πιστεύουν ότι ίσως υπάρχει ένας βασικός κοινός μηχανισμός στην αύξηση του ύψους και σε αυτήν των όγκων. Πιστεύουν ότι οι ορμόνες ανάπτυξης ,όπως η ινσουλίνη και η αυξητική ορμόνη κ.α. μπορεί να είναι η εξήγηση. Οι ορμόνες αυτές αυξάνουν τον ρυθμό της κυτταρικής διαίρεσης κι έτσι αυξάνεται και ο κίνδυνος καρκίνου.
Οι ψηλοί άνθρωποι δεν χρειάζεται να ανησυχούν από αυτά τα αποτελέσματα. Άλλωστε, οι περισσότεροι άνθρωποι δεν είναι πολύ πιο ψηλοί από τον μέσο όρο. 
Βιβλιογραφία
Jane Green, Benjamin J Cairns, Delphine Casabonne, F Lucy Wright, Gillian Reeves, Valerie Beral, Height and cancer incidence in the Million Women Study: prospective cohort, and meta-analysis of prospective studies of height and total cancer risk, The Lancet Oncology, Volume 12, Issue 8, Pages 785 - 794, August 2011

Παθήσεις οξείας χειρουργικής κοιλίας


Οι παθήσεις οξείας χειρουργικής κοιλίας που απαιτούν χειρουργείο
Όταν στην οξεία κοιλία απαιτείται χειρουργείο
1. Οξεία σκωληκοειδίτις: Είναι η πιο συχνή αιτία οξείας χειρουργικής κοιλίας (43,6%). Χαρακτηρίζεται από ανορεξία (75% των περιπτώσεων), που προηγείται της κρίσης κατά 48 - 72 ώρες. Πόνος περιομφαλικός, προοδευτικώς επεκτεινόμενος προς δεξιό λαγόνιο βόθρο. Ευαισθησία στην πίεση και αναπηδώσα. Σημείο ψοΐτου (ιδίως σε οπισθοτυφλική εντόπιση). Πυρετός συνήθως 37,2 - 38οC. Απαιτείται εγχείρηση εντός 24 - 36 ωρών. Εάν για οποιονδήποτε λόγο ο/η ασθενής δεν χειρουργηθεί εντός 72 ωρών και δεν εκδηλωθεί γενική περιτονίτις, αλλά εξελιχθεί σε υποξεία σκωληκοειδίτιδα (Plastron), δεν πρέπει να χειρουργηθεί σε αυτήν τη φάση, παρά έπειτα από 3 - 4 εβδομάδες, όταν θα έχουν απορροφηθεί τα στοιχεία της φλεγμονής των πέριξ ιστών. Η λαπαροσκοπική επέμβαση σε οξεία σκωληκοειδίτιδα έχει ένδειξη μόνο σε νέες γυναίκες, όπου υπάρχει υπόνοια σαλπιγγίτιδος ή συστροφής ωοθήκης, και σε παχύσαρκα άτομα, όπου αναγκαστικά η τομή Mc Burney θα πρέπει να είναι μεγάλη. Σε όλες τις άλλες περιπτώσεις η ωφέλεια δεν δικαιολογεί το κόστος.
2. Οξεία χολοκυστίτις: Κρίση οξέος πόνου στην άνω κοιλία, ιδίως στο δεξιό υποχόνδριο. Παρατηρούνται περιοχική σύσπαση και αναπηδώσα ευαισθησία. Πυρετός 38 - 39οC. Αμυλάση μετρίως αυξημένη, αλκ. φωσφατάση μετρίως αυξημένη, χολερυθρίνη 2 - 3 mgr%, λευκά αυξημένα. Βοηθά ο υπέρηχος ή η CT. Επί εμπέδωσης της διάγνωσης (Δ.Δ. με παγκρεατίτιδα, κρίση έλκους, στηθάγχη), ο ασθενής πρέπει να χειρουργείται εντός 24 - 48 ωρών. Εάν για οποιονδήποτε λόγο καθυστερήσει η εγχείρηση άνω των 3 ημερών -αμφιβολία διάγνωσης, αντιμετώπιση συνυπαρχουσών παθήσεων (καρδιάς, πνευμόνων, νεφρών) που συνυπάρχουν στο 60% των περιπτώσεων- και δεν επιδεινωθεί η κατάσταση σε γάγγραινα, αλλά βελτιωθεί με υγρά ενδοφλέβια (IV) και αντιβίωση, τότε η εγχείρηση θα πρέπει να αναβληθεί για 3 - 4 εβδομάδες, ώστε να υπάρξει χρόνος απορρόφησης των φλεγμονωδών στοιχείων της χοληδόχου κύστεως και των πέριξ ιστών.
3. Διάτρηση έλκους δωδεκαδακτύλου: Ιστορικό οξέος άλγους, διαξιφιστικού στην άνω κοιλία, με εντόπιση στο δεξιό υποχόνδριο. Ιστορικό έλκους δωδεκαδακτύλου. Εξαφάνιση ηπατικής αμβλύτητος. Δεν διαπιστούται κοιλιακή αναπνοή. Απλή κοιλίας και CT, αέρας υποδιαφραγματικώς. Απαιτείται εγχείρηση το συντομότερο δυνατό. Εάν για οποιονδήποτε λόγο ο ασθενής δεν χειρουργηθεί εντός 48 ωρών και δεν έχει εξελιχθεί σε γενικευμένη περιτονίτιδα, μπορεί να αντιμετωπιστεί συντηρητικά (μέθοδος Taylor).
4. Συστροφή κύστεως ωοθήκης: Δύσκολη η Δ.Δ. με οξεία σκωληκοειδίτιδα. Ίσως, διαφέρει ο πόνος δεξιού λαγονίου βόθρου, που είναι οξύς, διαξιφιστικός. Πυρετός 39οC. Εδώ βοηθά στη Δ.Δ. η λαπαροσκόπηση.
5. Εξωμήτριος κύηση: Ιστορικό οξέος άλγους κάτω κοιλίας με μέτρια σύσπαση, test κυήσεως και δακτυλική εξέταση και εμπέδωση διάγνωσης με US (υπέρηχο) ή CT (αξονική).
6. Οξεία ενδοπυελική λοίμωξη: Γυναικολογική λοίμωξη. Προηγείται ιστορικό κακουχίας, πόνος στην κάτω κοιλία με πυρετό 38οC. Μέτρια σύσπαση. Λευκοκυττάρωση. Έκκριση από τον κόλπο. Δακτυλική εξέταση και επιβεβαίωση διάγνωσης με US ή CT. Είναι ενδιαφέρον ότι πριν από 15 - 20 χρόνια οι ενδοπυελικές λοιμώξεις (κατ᾽ εξοχήν αναερόβιες) αντιμετωπίζονταν χειρουργικώς. Με την επιτυχή, όμως, απόκριση στην αντιβίωση, ιδίως για τις αναερόβιες λοιμώξεις, το 75% - 80% αυτών σήμερα αντιμετωπίζεται συντηρητικά, εκτός εάν εμφανιστούν γενικά συμπτώματα σοβαρής περιτονίτιδος ή αποστήματος, οπότε η εγχείρηση είναι επιβεβλημένη.
7. Ειλεός λεπτού εντέρου: Εάν είναι υψηλός, χαρακτηρίζεται από οξύ πόνο, προοδευτικώς επιτεινόμενο, με ελαφρά σύσπαση της άνω κοιλίας, όχι διάταση, υπερπερισταλτισμό. Εάν είναι χαμηλός (μεσότητα ειλεού ως ειλεοτυφλική βαλβίδα), υπάρχουν τα ανωτέρω, συν διάταση της κοιλίας. Εάν είναι μετεγχειρητικός ειλεός, 4η, 5η, 6η ημέρα μετά την εγχείρηση, δικαιολογούνται η αναμονή και η στενή παρακολούθηση. Εάν είναι σε κοιλία που δεν έχει χειρουργηθεί, δικαιολογείται η παρακολούθηση των κλινικών και εργαστηριακών σημείων για 3 - 5 ημέρες. Εάν συμβεί σε κοιλία που φέρει ουλές (απώτερα μετεγχειρητικός), η πείρα έχει δείξει ότι πρέπει να χειρουργηθεί το συντομότερο, διότι η αναμονή και η παρακολούθηση δεν θα καταλήξουν σε βελτίωση, αλλά σε νέκρωση του λεπτού εντέρου και σε σοβαρές συνέπειες.
8. Ρήξη ανευρύσματος κοιλιακής αορτής: Απαιτείται άμεση εγχείρηση και επομένως ταχύτατη διάγνωση. Χαρακτηρίζεται από εμφάνιση οξέος διαξιφιστικού άλγους στην αριστερή κοιλία, με επέκταση προς την οσφύ. Όχι έντονη σύσπαση και ευαισθησία, αλλά με έντονο επηρεασμό της αρτηριακής πίεσης, των σφύξεων και του Ηt. Επέρχεται κυρίως σε άτομα με υπέρταση και αρτηριοσκλήρυνση. Επιβεβαιώνεται η διάγνωση με US ή CT.
9. Εμβολή μεσεντερίου αρτηρίας - θρόμβωση μεσεντερίου φλέβας: Στην εμβολή ο πόνος είναι οξύς, διαξιφιστικός, ενώ στη θρόμβωση είναι αμβλύς, προοδευτικής αύξησης της έντασης. Υπάρχει ιστορικό αγγειοπάθειας ή κολπικής μαρμαρυγής. Πιο συχνή η εμφάνιση σε άτομα άνω των 65 ετών. Κοιλία σε σύσπαση ανάλογα με την έκταση της εμβολής ή θρόμβωσης, καθώς και η εμφάνιση επιπτώσεων επί του κυκλοφορικού (Α.Π. σφύξεις). Δακτυλικώς αίμα στο ορθό ή μικρά αιματηρά κένωση. Επί εμφανίσεως υγρού στην κοιλία κλινικώς ή με US συνιστάται παρακέντηση κάτω κοιλίας. Επί αναρροφήσεως αιματηρού υγρού η εγχείρηση είναι αναγκαία.
Πηγή
Pissiotis C. Acute abdomen. Iatrika Analekta 2011, 3:428-432
Διαβάστε ακόμη, πόνος στην κοιλιά ανάλογα με την εντόπιση

Όταν έχετε διάρροια


Τι πρέπει να προσέχετε όταν έχετε διάρροια


  • Όταν έχετε διάρροια πρέπει να καταναλώνετε αρκετά υγρά στη διάρκεια της ημέρας (με τη μορφή νερού, σούπας, χυμών, λαχανικών) για να μην πάθετε αφυδάτωση.
  • Η καφεΐνη και η σοκολάτα μπορεί να επιδεινώσουν τη διάρροια.
  • Στην οξεία φάση της διάρροιας αποφύγετε τις τροφές που είναι πλούσιες σε φυτικές ίνες όπως τα ωμά λαχανικά και τα δημητριακά ολικής αλέσεως.
  • Καταναλώστε μπανάνες, μήλα και ρύζι που είναι αντιδιαρροϊκά τρόφιμα.
  • Επειδή η διάρροια μπορεί να οφείλεται σε δυσανεξία στη λακτόζη, αντί για γάλα καταναλώστε γιαούρτι ή τυρί.
Συνιστώμενα τρόφιμα
  • Οι τροφές που είναι χαμηλές σε φυτικές ίνες και είναι μαλακές και εύπεπτες θα βοηθήσουν να μειωθεί ο κίνδυνος της διάρροιας. Τέτοιες τροφές είναι τα μήλα, τα ζυμαρικά, το άσπρο ρύζι, το άσπρο ψωμί, τα κουλούρια, τα μαγειρεμένα δημητριακά, γιαούρτι και το τυρί.
Τρόφιμα που πρέπει να αποφεύγονται
  • Τα τρόφιμα που είναι υψηλά σε φυτικές ίνες, τα σκληρά, τα λιπαρά και τα πικάντικα θα πρέπει να αποφεύγονται αμέσως μετά την επέμβαση, γιατί μπορεί να προκαλέσουν γαστρεντερικές ενοχλήσεις. Αυτά είναι τα δημητριακά ολικής αλέσεως, το ψωμί ολικής αλέσεως, τα ωμά λαχανικά, τα ωμά φρούτα και το σκληρό κρέας.
  • Τα τρόφιμα που μπορούν να φέρουν διάρροια περιλαμβάνουν το μπρόκολο, το σπανάκι, τα ξερά φασόλια, τα φρέσκα φασόλια, η σοκολάτα, η καφεΐνη, το κόκκινο κρασί, τα δαμάσκηνα και η μπύρα. Τα τρόφιμα που δημιουργούν αέρια ή μετεωρισμό περιλαμβάνουν τα εσπεριδοειδή, τα βερίκοκα, τις μπανάνες, τις σταφίδες, τα λαχανάκια Βρυξελλών, τα καρότα, το λάχανο, τις μελιτζάνες, τα κρεμμύδια, τα φασόλια, το ψωμί, το σιτάρι, τις πατάτες, το γάλα, τα γάλακτοκομικά προϊόντα και τα λιπαρά τρόφιμα.
  • Είναι σύνηθες τα άτομα που υποβάλλονται σε εκτομή εντέρου να έχουν διάρροια ή δυσκοιλιότητα και πολλά αέρια. Αυτό είναι φυσιολογικό, γιατί το σώμα χρειάζεται χρόνο για να αντικαταστήσει τα ένζυμα και τα βακτήρια που βοηθούν στην απορρόφηση των τροφών. Εδώ μπορεί να βοηθήσουν πολύ τα προβιοτικά.
by Savvi Diet

Συμπτώματα που δείχνουν ότι πάσχετε από κατάθλιψη




Τα κύρια συμπτώματα της κατάθλιψης
Όταν η θλίψη αντί να μειώνεται με το πέρασμα του χρόνου γίνεται πιο έντονη και διαρκεί περισσότερο από δύο εβδομάδες εμποδίζοντας τις φυσιολογικές δραστηριότητες της ομαλής ζωής, όπως είναι η δουλειά, η διατροφή, ο ύπνος και οι στενές μας σχέσεις τότε είναι πιθανόν να υποφέρουμε από κατάθλιψη.
Αυτό που χαρακτηρίζει την κατάθλιψη δεν είναι η παρουσία των αρνητικών αισθημάτων, αλλά η μεγάλη ένταση και η μακρά τους διάρκεια.
Αν κάποια από τα παρακάτω συμπτώματα ή σημεία επιμένουν για μεγάλο χρονικό διάστημα, τότε πάσχετε από κατάθλιψη:
  • Κακή ή καταθλιπτική διάθεση
  • Απώλεια ενδιαφερόντων ή ευχαρίστησης
  • Διαταραγμένος ύπνος
  • Συμπτώματα άγχους ή νευρικότητας
  • Ενοχή ή απώλεια αυτοπεποίθησης
  • Κόπωση, απώλεια ενεργητικότητας, μειωμένη ερωτική επιθυμία
  • Ανησυχία
  • Επιβράδυνση κινήσεων ή ομιλίας
  • Διαταραγμένη όρεξη
  • Σκέψεις ή πράξεις αυτοκτονίας
  • Μειωμένη συγκέντρωση

Αθηνών Ανάστασις


Όταν θα έλθει επιτέλους η ανάπτυξη, θα γίνει Αθηνών Ανάστασις…

Έχετε φανταστεί ποια είναι τα έξη σημεία στην Αθήνα που αν είχαν γυάλινο έδαφος, θα έκαναν την Αθήνα τουριστικό κέντρο όλου του κόσμου; Καλά πολύ προχωρημένη με βρίσκεται αλλά για φανταστείτε το … Δεν θα ήταν τέλεια;
  • Η Πανεπιστημίου με τα θησαυροφυλάκιά της
  • Η Αμερικής από Σταδίου μέχρι Ακαδημίας με τις στοές της
  • Η πλατεία Αβησσυνίας, με τα αρχαία της
  • Το παλιό αεροδρόμιο του Ελληνικού με την υπόγεια θάλασσά του
  • Το Galaxy του Hilton, με τα φώτα του, τα άστρα και τα φανάρια
  • Η Διονυσίου Αεροπαγείτου…
Ακόμα δεν ήρθε...
Από εφημερίδα Athens VOICE 2009

Η αλλαγή του κλίματος και η επίπτωση στην υγεία μας


Είναι γεγονός ότι υπάρχει αλλαγή του κλίματος
Τα σενάρια για την κλιματική αλλαγή προβλέπουν ότι οι εύκρατες ζώνες στο βόρειο ημισφαίριο του πλανήτη θα γίνουν πιο θερμές και οι χειμώνες στις βορειότερες περιοχές ηπιότεροι.
Επομένως, οι λοιμώξεις που είχαν εξαφανιστεί λόγω κοινωνικοοικονομικών βελτιώσεων, είναι δυνατόν να επαναεμφανιστούν, ιδιαίτερα εκείνες που μεταδίδονται από τα κουνούπια, τα τσιμπούρια και τα τρωκτικά.
Πολλά νοσήματα, όπως η ελονοσία, ο δάγγειος και ο κίτρινος πυρετός, η λεϊσμανίαση, η νόσος Lyme, η εγκεφαλίτιδα και άλλα νοσήματα ευνοούνται από την αύξηση της θερμοκρασίας, τις βροχές και την υγρασία του εδάφους.
Η αύξηση της θερμοκρασίας, επίσης, παρατείνει τη διάρκεια μετάδοσης, αλλά και ευνοεί τον πολλαπλασιασμό των φορέων και την εξέλιξη του παθογόνου μικροργανισμού εντός των φορέων, αυξάνοντας έτσι την πιθανότητα λοιμώξεων, όπως η ελονοσία, ο δάγγειος και ο κίτρινος πυρετός, οι διάφορες εγκεφαλίτιδες, η νόσος Lyme κ.α.
Εξάλλου το φαινόμενο Ελ Νίνιο ή  Ελ Νίνο, που  είναι το μετεωρολογικό φαινόμενο κατά το οποίο τα κεντρικά και ανατολικά νερά του  Ειρηνικού Ωκεανού κοντά στον ισημερινό είναι θερμότερα σε σχέση με άλλες περιοχές και συμβαίνει κάθε δύο με οχτώ χρόνια, και διαρκεί για ένα χρόνο, προκαλεί  ακραία καιρικά φαινόμενα σε όλον τον κόσμο, αλλά κυρίως στις περιοχές γύρω από τον Ειρηνικό, όπως ξηρασίες, βροχοπτώσεις, πυρκαγιές, τροπικούς κυκλώνες.
Το φαινόμενο Ελ Νίνιο  έχει άμεση σχέση με επιδημίες ελονοσίας, χολέρας και άλλων λοιμωδών νόσων σε ορισμένες περιοχές όπως στην ΝΑ Ασία και τη Ν. Αμερική. Το ίδιο ισχύει για επιδημίες ελονοσίας που παρατηρούνται στην Ινδία μετά από υπερβολικές βρογχοπτώσεις κατά τη διάρκεια των μουσώνων. Επίσης, είναι συχνές οι γαστρεντερίτιδες και οι τροφικές δηλητηριάσεις μικροβιακής και ιογενούς αιτιολιγίας κατά τις θεομηνίες ακόμη και στις ανεπτυγμένες υγειονομικά χώρες.
Ηλικίες που πλήττονται είναι μικρά παιδιά, ηλικιωμένοι και άτομα ανοσοκατασταλμένα.
Έρευνες επιδημιολογικές των τελευταίων δεκαετιών δείχνουν αύξηση της νοσηρότητας και θνησιμότητας τόσο κατά τα ακραία καιρικά φαινόμενα όσο και εξαιτίας λοιμώξεων και εισπνοής ρύπων που εκπέμπονται από μεγάλη ποικιλία ρυπαντών στην ατμόσφαιρα, όταν χρησιμοποιούνται ορυκτά καύσιμα (βιομηχανίες, εργοστάσιο, αυτοκίνητα).
Για τη χρόνια αποφρακτική πνευμονοπάθεια ενοχοποιούνται, η αύξηση των αλλεργιογόνων, τα αιωρούμενα μικροσωματίδια και οι πτητικές αρωματικές ενώσεις.
Η συγκέντρωση των ρύπων, με τη βοήθεια της υπεριώδους ακτινοβολίας, οδηγεί στην παραγωγή του όζοντος, υπεροξειδίων του αζώτου και στο σχηματισμό άλλων δραστικών ουσιών που ενοχοποούνται για την αύξηση του καρκίνου του δέρματος και του μελανώματος.
Τα αιωρούμενα μικροσωματίδια είναι μίγματα μικρών σωματιδίων μικρότερων από 2,5 μ. υδρατμών και σκόνης ξηρού εδάφους που σχηματίζονται στην ατμόσφαιρα από την καύση οπιασδήποτε ύλης και κυρίως, από τις πυρκαγιές των δασών. Στη συνέχεια εγκλωβίζονται μέσα στις κυψελίδες και στους αεραγωγούς και προκαλούν οξειδωτικές βλάβες των πνευμονικών ιστών και καρκίνο. Η ατμόσφαιρα είναι πολύ φορτισμένη με μικροσωματίδια λόγω των ορυχείων λιγνήτη για την παραγωγή ηλεκτρικής ενέργειας. Στις περιοχές με ορυχεία λιγνίτη, όταν τα μικροσωματίδια ξεπερνούν τα ανώτερα επιτρεπτά όρια αυξάνουν τα νοσήματα του αναπνευστικό, όπως και του καρκίνου.
Τέλος η ξηρασία που σχετίζεται με το Ελ Νίνιο, έχει επιπτώσεις στην αγροτική παραγωγή, λόγω της αυξημένης θερμοκρασίας, της έλλειψης νερού και της υφαλμύρασης του εδάφους. Η αύξηση της θερμοκρασίας και η ξηρασία δημιουργούν ευνοϊκές συνθήκες για πυρκαγιές δασών, όπως συμβαίνει σε πολλές περιοχές του πλανήτη κατά τους θερινούς μήνες, με παράλληλη απώλεια της βιοποικιλότητας.
Οι αλλαγές αυτές προκαλούν επιπτώσεις στην υγεία και στα οικοσυστήματα.
Η άνοδος της θερμοκρασίας του πλανήτη θα οδηγήσει σε αύξηση της μικροβιακής δραστηριότητας και σε μικρότερη ποσότητα νερού.
Τα φαινόμενα Ελ Νίνιο και Λα Νίνια
Βιβλιογραφία
http://ec.europa.eu

Ακτινoμυκητίαση


Η ακτινομυκητίαση είναι μια μακροχρόνια λοίμωξη που προκαλεί έλκη ή αποστήματα

Η ακτινομυκητίαση είναι μια μακροχρόνια λοίμωξη που προκαλεί έλκη ή αποστήματα  σε μαλακούς ιστούς του σώματος. Η ακτινομυκητίαση αναπτύσσεται, συνήθως, στο στόμα, τη μύτη, το λαιμό, τους πνεύμονες, το στομάχι, ή το έντερο. Σπάνια, εμφανίζεται αλλού στο σώμα, αλλά, συνήθως, μόνο εάν υπάρχει μια οπή στο δέρμα. Ενώ δεν είναι μεταδοτική, μπορεί να εξαπλωθεί από την αρχική μολυσμένη περιοχή σε άλλα μέρη του σώματος. Η ακτινομυκητίαση εμφανίζεται, κυρίως, σε τροπικές περιοχές του κόσμου.

Συμπτώματα
Η ακτινομυκητίαση μπορεί να προκαλέσει μυϊκούς σπασμούς στο σαγόνι ή ένα «κλειδωμένο σαγόνι», όπου το στόμα δεν μπορεί να ανοίξει με κανονικό τρόπο.
Άλλα συμπτώματα της ακτινομυκητίασης είναι τα εξής:
  • πυρετός
  • απώλεια βάρους
  • εξογκώματα στο λαιμό ή στο πρόσωπο
  • αποστραγγισμένες πληγές στο δέρμα
  • βήχα
  • πόνος στο στήθος

Κλινικές μορφές
1. Τραχηλοπροσωπική. Διόγκωση στη γωνία κάτω γνάθου μετά από εξαγωγή δοντιού ή τραύμα. Η μάζα αρχικά διογκώνεται και μετά σχηματίζει συρρίγγια. Μπορεί να προσβάλλει και το οστό της κάτω γνάθου και να προκαλέσει περιοστίτιδα ή οστεομυελίτιδα.
2. Πνευμονική. Από το στόμα ο ακτινομύκητας εισροφάται στον πνεύμονα και δημιουργείται υποξεία πνευμoνίτιδα με επέκταση στον υπεζωκότα. Ο ασθενής έχει μέτριο πυρετό, βήχα και απόχρεμψη και αιμόπτυση. Σε προσβολή του υπεζωκότα δημιουργείται εμπύημα και εξέρχεται πύο με κοκκία θείου. Σχηματίζονται σπήλαια και η νόσος μοιάζει με τη φυματίωση. Στα οστά σχηματίζεται περιοστίτιδα.
3. Κοιλιακή. Ο ακτινομύκητας κατεβαίνει από το πεπτικό και δημιουργεί νόσο στο τυφλό και εκδηλώνεται με μάζα στο δεξιό λαγονιο βόθρο ή οξεία σκωληκοειδίτιδα. Επίσης, σχηματίζονται συρίγγια με έξοδο πύου με κοκκία θείου. Επίσης, σχηματίζονται ορθοπρωκτικά συρίγγια.
4. Δερματική. Κοκκιωματώδης ιστός σχηματίζεται στο δέρμα και τον υποδόριο ιστό σαν υποξεία φλεγμονή και παράγονται συρίγγια.
Ασυνήθιστες μορφές. Προσβολή οστού, ήπατος ή εγκεφάλου και σηψαιμίας.
Η διαδρομή νόσου είναι χρόνια. Χειρότερη πρόγνωση έχει η πνευμονική μορφή.

Αίτια
Η ακτινομυκητίαση προκαλείται από έναν ακτινομύκητα που ονομάζεται Actinomyces israelii. Αυτό το βακτήριο είναι αναερόβιο θετικό κατά Gram. Φυσικά ζει στην μύτη και το λαιμό και δεν προκαλεί τη λοίμωξη από μόνο του. Πρέπει να ενωθεί με άλλα βακτήρια (που εισέρχονται στο σώμα μέσω ενός σχισίματος στο δέρμα). Σχηματίζουν με την προσκόλληση μεταξύ τους κίτρινα μικροσκοπικά σωμάτια, τα κοκκία θείου.
Υπάρχουν άλλα τρία βακτήρια που απαιτούνται για την ανάπτυξη της ακτινομυκητίασης. Αυτά είναι:
  • Actinomyces naeslundii
  • Actinomyces viscosus
  • Actinomyces odontolyticus
Ο μικροργανισμός εισδύει στους ιστούς και προκαλεί υποξεία κοκκιωματώδη φλεγμονή με νέκρωση και ίνωση και η νόσος εκτείνεται προς το δέρμα με σχηματισμό συριγγίων.

Θεραπεία
Η θεραπεία της ακτινομυκητίασης με μεγάλες δόσεις πενικιλλίνης είναι επιτυχής αν και στις βαριές λοιμώξεις ενδέχεται να απαιτηθεί παράταση της φαρμακευτικής αγωγής για αρκετούς μήνες. Η τετρακυκλίνη επίσης, είναι αποτελεσματική.
Σε απόστημα γίνεται χειρουργική παροχέτευση.

Βιβλιογραφία
Ειδική Νοσολογία, Κ.Δ. Γαρδίκας, Εκδ. Παρισιάνος

Μεγαλακρία


Για τα μεγάλα άκρα φταίει η  περίσσεια αυξητικής ορμόνης

Η ακρομεγαλία ή μεγαλακρία, ICD-10 E22.0 είναι μια σπάνια πάθηση. 
Προκαλεί περίσσεια ανάπτυξη των οστών και των μαλακών ιστών του σώματος.
Τα παιδιά με την πάθηση μπορεί να αναπτυχθούν σε μη φυσιολογικά ύψη. Μπορούν, επίσης, να έχουν μια υπερβολική ανάπτυξη στη δομή των οστών που τους δίνει την εμφάνιση ενός γίγαντα. Η ακρομεγαλία επηρεάζει κυρίως τα χέρια, τα πόδια, και το πρόσωπο.
Στους ενήλικους οφείλεται σχεδόν πάντοτε σε αδένωμα της υπόφυσης που εκκρίνει αυξητική ορμόνη.

Αίτια
Η ανθρώπινη αυξητική ορμόνη (HGH) ρυθμίζει την ανάπτυξη. Οι άνθρωποι με μεγαλακρία έχουν μεγάλη ποσότητα HGH. Κάνει τα οστά τους να αναπτύσσονται και να γίνονται πάρα πολύ μακριά και πάρα πολύ παχιά. Λόγω αυτής της διέγερσης της ανάπτυξης, τα οστά τους είναι πολύ μεγαλύτερα από ό, τι άλλων ανθρώπων.
Η HGH παράγεται στην υπόφυση του εγκεφάλου. Σε άτομα με ακρομεγαλία, η υπόφυση μπορεί να επηρεαστεί από έναν όγκο ή ένα αδένωμα, που το κάνει να εκρίνει πάρα πολύ HGH.

Συμπτώματα και σημεία
Στα συμπτώματα και σημεία της ακρομεγαλίας συμπεριλαμβάνονται η χοντρή επιδερμίδα, τα μεγάλα χέρια και πόδια, η παραμόρφωση των χαρακτηριστικών του προσώπου, ιδιαίτερα της κάτω γνάθου και του μετώπου  και τα υπερανεπτυγμένα όργανα.
Την αλλαγή της εμφάνισης πιστοποιεί η εξέταση παλαιότερων φωτογραφιών του ασθενούς.
Προβλήματα που μπορεί να δημιουργήσει:
  • Υψηλή αρτηριακή πίεση (υπέρταση)
  • Καρδιακό νόσημα, ιδιαίτερα διεύρυνση του καρδιακού μυός (μυοκαρδιοπάθεια)
  • Αρθρίτιδα
  • Διαβήτη
  • Προκαρκινικές νεοπλασίες (πολύποδες)
  • Υπνική άπνοια, μια κατάσταση κατά την οποία αναπνοή σταματά επανειλημμένα και ξεκινά κατά τη διάρκεια του ύπνου
  • Σύνδρομο καρπιαίου σωλήνα - μυρμηκίαση ή πόνος στα δάχτυλα που προκαλείται από υπερβολική πίεση των νεύρων από τους ιστούς στον καρπό
  • Μειωμένη παραγωγή άλλων ορμονών της υπόφυσης (υποϋποφυσισμός)
  • Καλοήθεις όγκοι στη μήτρα (ινομυώματα της μήτρας)
  • Συμπίεση του νωτιαίου μυελού
  • Απώλεια της όρασης και κεφαλαλγία από το αδένωμα της υπόφυσης

Διάγνωση
  • Η καλύτερη διαγνωστική δοκιμασία είναι η μέτρηση της σωματομεδίνης C του ινσουλινοειδούς αυξητικού παράγοντα Ι  (IGF-Ι), μέσω του οποίου η αυξητική ορμόνη ασκεί τις αυξητικές επιδράσεις της.  Οι σημαντικές αυξήσεις της σωματομεδίνης C θέτουν την διάγνωση.
  • Αν οι αυξήσεις αυτές είναι μέτριες, η διάγνωση μπορεί να επιβεβαιωθεί με χορήγηση 75 mg γλυκόζης από το στόμα και μέτρηση της αυξητικής ορμόνης του ορού κάθε 30 λεπτά επί 2 ώρες. Αν η αυξητική ορμόνη δεν ελαττωθεί σε επίπεδα κάτω των 2 ng/ml επιβεβαιώνεται η διάγνωση της ακρομεγαλίας. Όταν τεθεί η διάγνωση πρέπει να ακολουθήσει απεικόνιση της υπόφυσης.
  • Οι εξετάσεις αίματος για την HGH μπορεί να καθορίσουν αν κάποιος έχει αυξημένη ποσότητα της ορμόνης.
  • MRIs και ακτινογραφίες μπορεί να χρησιμοποιηθούν για να αποκαλύψουν μια ανώμαλη ανάπτυξη των οστών. Μπορούν, επίσης, να χρησιμοποιηθούν για να ανιχνεύσουν όγκους της υπόφυσης που προκαλούν ακρομεγαλία.
  • Ο έλεγχος της πρωτεΐνης που ονομάζεται ινσουλινοεξαρτώμενος αυξητικός παράγοντας 1 (IGF-1) μπορεί να δείξει αν υπάρχει ανώμαλη ανάπτυξη στο σώμα.


Θεραπεία
Η θεραπεία εκλογής είναι η διασφηνοειδής εκτομή του αδενώματος της υπόφυσης. Συχνά είναι μακροαδένωμα και είναι αδύνατη η πλήρης εκτομή και η ίαση.
Αν μετά την επέμβαση τα επίπεδα της σωματομεδίνης C παραμένουν υψηλά, εφαρμόζεται ακτινοθεραπεία για να εμποδιστεί η αύξηση του όγκου που έχει απομείνει και να τεθεί υπό έλεγχο η ακρομεγαλία. Η πλήρης επίδραση της ακτινοθεραπείας στην έκκριση της αυξητικής ορμόνης μπορεί να απαιτήσει και μία δεκαετία.
Για να κατασταλεί η έκκριση της αυξητικής ορμόνης, ενώ θα αναμένεται η πλήρης επίδραση της ακτινοβολίας μπορεί να χρησιμοποιηθεί ένα ανάλογο της σωματοστατίνης η οκρεοτίδη 100μg υποδόρια τρεις φορές την ημέρα. Οι παρενέργειες της οκρεοτίδης είναι η χολολιθίαση, η διάρροια και η ελαφρά κοιλιακή δυσφορία
Η χειρουργική επέμβαση, η ακτινοθεραπεία, τα ανάλογα σωματοστατίνης και οι αγωνιστές ντοπαμίνης  δρουν στο επίπεδο του αδενώματος της υποφύσεως, ενώ οι GH-ανταγωνιστές υποδοχέων δρουν στην περιφέρεια με το μπλοκάρισμα των υποδοχέων της αυξητικής ορμόνης στους διάφορους ιστούς.

-Ανάλογα σωματοστατίνης
Τα ανάλογα σωματοστατίνης είναι η οκτρεοτίδη (Sandostatin) ή η λανρεοτίδη (Somatuline). Αυτά τα ανάλογα σωματοστατίνης είναι συνθετικές μορφές μιας ορμόνης του εγκεφάλου, της σωματοστατίνης, η οποία σταματά την παραγωγή της GH. Οι φαρμακοτεχνικές μορφές μακράς δράσης αυτών των φαρμάκων πρέπει να χορηγούνται με ένεση κάθε 2 έως 4 εβδομάδες. Οι περισσότεροι ασθενείς με ακρομεγαλία ανταποκρίνονται σε αυτό το φάρμακο. Σε πολλούς ασθενείς, τα επίπεδα GH πέφτουν μέσα σε μία ώρα και ο πονοκέφαλος βελτιώνεται μέσα σε λίγα λεπτά μετά την ένεση. Η οκτρεοτίδη και η λανρεοτίδη είναι αποτελεσματικές για μακροχρόνια θεραπεία. Η οκτρεοτίδη και η λανρεοτίδη έχουν, επίσης, χρησιμοποιηθεί επιτυχώς για τη θεραπεία ασθενών με ακρομεγαλία που προκαλείται από άλλες αιτίες, εκτός των όγκων της υπόφυσης.
Τα ανάλογα σωματοστατίνης, επίσης, μερικές φορές χρησιμοποιούνται για να συρρικνώσουν μεγάλους όγκους πριν από την επέμβαση.
Επειδή η οκτρεοτίδη αναστέλλει την γαστρεντερική και παγκρεατική λειτουργία, η μακροχρόνια χρήση προκαλεί πεπτικά προβλήματα, όπως χαλαρά κόπρανα, ναυτία, και αέρια στο ένα τρίτο των ασθενών. Επιπλέον, περίπου 25 τοις εκατό των ασθενών αναπτύσσουν χολόλιθους, οι οποίοι είναι, συνήθως, ασυμπτωματικοί. Σε ορισμένες περιπτώσεις, η θεραπεία με οκτρεοτίδη μπορεί να προκαλέσει διαβήτη και αυτό οφείλεται στο γεγονός ότι η σωματοστατίνη και τα ανάλογά της μπορούν να αναστέλλουν την απελευθέρωση της ινσουλίνης. Από την άλλη πλευρά, οι επιστήμονες έχουν διαπιστώσει ότι σε ορισμένουςς ασθενείς με ακρομεγαλία που έχουν ήδη διαβήτη, η οκτρεοτίδη μπορεί να μειώσει την ανάγκη για ινσουλίνη και βελτιώνουν τον έλεγχο σακχάρου.

-Αγωνιστές ντοπαμίνης
Για εκείνους που τα ανάλογα σωματοστατίνης, αντενδείκνυται, είναι δυνατή η θεραπεία χρησιμοποιώντας έναν από τις αγωνιστές της ντοπαμίνης, βρωμοκριπτίνη (Parlodel) ή Καβεργολίνη. Αυτά έχουν το πλεονέκτημα ότι είναι δισκία αντί για ενέσεις, και κοστίζουν πολύ λιγότερο. Τα φάρμακα αυτά μπορούν επίσης να χρησιμοποιηθούν ως συμπλήρωμα στη θεραπεία με σωματοστατίνη. Είναι πιο αποτελεσματικά σε εκείνους των οποίων οι όγκοι της υπόφυσης εκκρίνουν προλακτίνη. Οι παρενέργειες αυτών των αγωνιστών ντοπαμίνης περιλαμβάνουν γαστρεντερικές ενοχλήσεις, ναυτία, εμετό, ζαλάδα και ρινική συμφόρηση. Αυτές οι παρενέργειες μπορεί να μειωθούν ή να εξαλειφθούν αν το φάρμακο έχει ξεκινήσει σε πολύ χαμηλή δόση κατά την κατάκλιση, αν λαμβάνεται με την τροφή, και αυξάνεται σταδιακά στην πλήρη θεραπευτική δόση. Ωστόσο, η βρωμοκρυπτίνη χαμηλώνει τα GH και IGF-1 επίπεδα και μειώνει το μέγεθος του όγκου σε λιγότερους από τους μισούς ασθενείς με μεγαλακρία. Μερικοί ασθενείς αναφέρουν βελτίωση στα συμπτώματά τους, αν και τα επίπεδα  GH και IGF-1 εξακολουθούν να είναι αυξημένα.

-Ανταγωνιστές των υποδοχέων της αυξητικής ορμόνης
Η τελευταία εξέλιξη στην ιατρική θεραπεία της μεγαλακρίας είναι η χρήση των ανταγωνιστών των υποδοχέων της αυξητικής ορμόνης. Το μόνο διαθέσιμο μέλος αυτής της οικογένειας είναι η pegvisomant. Αναστέλλοντας τη δράση των ενδογενών μορίων αυξητικής ορμόνης, η ένωση αυτή είναι σε θέση να ελέγχει τη δραστηριότητα της νόσου της μεγαλακρίας σχεδόν σε όλους τους ασθενείς. Η Pegvisomant πρέπει να χορηγείται υποδορίως με καθημερινές ενέσεις. Συνδυασμοί μακράς δράσης αναλόγων σωματοστατίνης και εβδομαδιαίες ενέσεις pegvisomant φαίνεται να είναι εξίσου αποτελεσματικοί σε σχέση  με τις καθημερινές ενέσεις pegvisomant.

Χειρουργική
Η χειρουργική επέμβαση είναι μία ταχεία και αποτελεσματική θεραπεία, και υπάρχουν δύο εναλλακτικές μέθοδοι.
Η πρώτη μέθοδος, μια διαδικασία γνωστή ως χειρουργική διαρινική διασφηνοειδής εκτομή, με πρόσβαση στην υπόφυση μέσω μιας τομής στο τοίχωμα της ρινικής κοιλότητας.
Η δεύτερη μέθοδος είναι η διασφηνοειδής χειρουργική επέμβαση κατά την οποία γίνεται μια τομή κάτω από το άνω χείλος και διαμέσου του διαφράγματος φθάνουν στην ρινική κοιλότητα, όπου η υπόφυση βρίσκεται.
Η διαρινική  διασφηνοειδής χειρουργική είναι μια λιγότερο επεμβατική διαδικασία  και η πιθανότητα της αφαίρεσης του συνόλου του όγκου είναι μεγαλύτερη με λιγότερες παρενέργειες. Κατά συνέπεια, η ενδορινική διασφηνοειδής χειρουργική χρησιμοποιείται συχνά σαν πρώτη επιλογή,  και οι άλλες θεραπείες, όπως η φαρμακευτική νευροχειρουργική,  χρησιμοποιείται για τη μείωση των υπόλοιπων δυσμενώνς επιπτώσεων του ενααπομένοντος όγκου.
Αυτές οι διαδικασίες συνήθως ανακουφίζουν την πίεση στις γύρω περιοχές του εγκεφάλου και οδηγούν σε μείωση των επιπέδων αυξητικής ορμόνης.
Η χειρουργική επέμβαση είναι πιο επιτυχημένη σε ασθενείς με επίπεδα GH στο αίμα κάτω από 40 ng/ml πριν την επέμβαση και με όγκους υπόφυσης όχι μεγαλύτερους από 10 mm σε διάμετρο. Η επιτυχία εξαρτάται από την επιδεξιότητα και την πείρα του χειρουργού. Ιδανικά, η GH μετά το χειρουργείο θα πρέπει να είναι μικρότερη από 2 ng/ml μετά από του στόματος φόρτιση με γλυκόζη. Μια ανασκόπηση των επιπέδων  GH σε 1.360 ασθενείς παγκοσμίως αμέσως μετά την επέμβαση αποκάλυψε ότι 60 τοις εκατό είχαν επίπεδα GH κάτω των 5 ng/ml. Επιπλοκές της χειρουργικής επέμβασης μπορεί να περιλαμβάνουν διαρροές εγκεφαλονωτιαίου υγρού, μηνιγγίτιδα, ή βλάβη στον περιβάλλοντα φυσιολογικό ιστό υπόφυσης, απαιτώντας δια βίου ορμονική υποκατάσταση.
Ακόμα και όταν η χειρουργική επέμβαση είναι επιτυχής και τα επίπεδα ορμονών επιστρέφουν στο φυσιολογικό, οι ασθενείς θα πρέπει να παρακολουθούνται προσεκτικά, για χρόνια, για πιθανή υποτροπή. Πιο συχνά, τα επίπεδα των ορμονών μπορεί να βελτιωθούν, αλλά να μην επιστρέψουν πλήρως στο φυσιολογικό. Αυτοί οι ασθενείς μπορεί να απαιτήσουν πρόσθετη θεραπεία στη συνέχεια, συνήθως με φάρμακα.

Ακτινοθεραπεία
Η Ακτινοθεραπεία έχει χρησιμοποιηθεί τόσο ως κύρια αγωγή, όσο και σε συνδυασμό με τη χειρουργική επέμβαση ή τα φάρμακα. Συνήθως, προορίζεται για ασθενείς που έχουν όγκο εναπομείναντα μετά την επέμβαση. Αυτοί οι ασθενείς συχνά λαμβάνουν φαρμακευτική αγωγή, για μείωση των επιπέδων αυξητικής ορμόνης. Θεραπεία με ακτινοβολία δίνεται σε διαιρεμένες δόσεις για πάνω από τέσσερις έως έξι εβδομάδες. Αυτή η θεραπεία ελαττώνει τα επίπεδα της GH κατά περίπου 50 τοις εκατό για πάνω από 2 έως 5 έτη. Οι ασθενείς παρακολουθούνται για περισσότερο από 5 χρόνια. Η Θεραπεία με ακτινοβολία προκαλεί βαθμιαία απώλεια της παραγωγής των άλλων ορμονών της υπόφυσης με το χρόνο. Απώλεια της όρασης και  εγκεφαλική βλάβη, έχουν αναφερθεί, σαν πολύ σπάνιες επιπλοκές των θεραπειών ακτινοβολίας.

Επιλογή της θεραπείας
Δεν υπάρχει μία θεραπεία που να είναι αποτελεσματική για όλους τους ασθενείς. Η θεραπεία θα πρέπει να εξατομικεύεται ανάλογα με τα χαρακτηριστικά του ασθενούς, όπως η ηλικία και το μέγεθος του όγκου. Εάν ο όγκος δεν έχει ακόμη εισβάλει στους περιβάλλοντες ιστούς του εγκεφάλου, η απομάκρυνση του αδενώματος της υποφύσεως από έναν έμπειρο νευροχειρουργό είναι συνήθως η πρώτη επιλογή. Μετά την επέμβαση, ο ασθενής θα πρέπει να παρακολουθείται για μεγάλο χρονικό διάστημα για τυχόν αύξηση των GH επιπέδων. Εάν η χειρουργική επέμβαση δεν ομαλοποιήσει τα επίπεδα ορμονών ή υποτροπή συμβαίνει, ένας γιατρός θα αρχίσει επιπλέον φαρμακευτική αγωγή. Η σημερινή πρώτη επιλογή είναι γενικά η οκτρεοτίδη ή λανρεοτίδη. Ωστόσο, η βρωμοκρυπτίνη ή η καβεργολίνη είναι πολύ φθηνότερα και πιο εύκολα φάρμακα. Η μακροχρόνια θεραπεία είναι απαραίτητη, επειδή η απόσυρσής τους μπορεί να οδηγήσει σε άνοδο των επιπέδων GH και υποτροπή του όγκου. Η ακτινοθεραπεία χρησιμοποιείται γενικά για τους ασθενείς των οποίων οι όγκοι δεν έχουν πλήρως αφαιρεθεί με τη χειρουργική επέμβαση, για ασθενείς που δεν είναι καλοί υποψήφιοι για χειρουργική επέμβαση λόγω άλλων προβλημάτων υγείας και για τους ασθενείς οι οποίοι δεν ανταποκρίνονται επαρκώς στη χειρουργική επέμβαση και την φαρμακευτική αγωγή.

Πρόγνωση
Μετά την επιτυχή θεραπεία, τα συμπτώματα γενικά βελτιώνονται σημαντικά ή εξαφανίζονται, όπως οι πονοκεφάλοι, οι διαταραχές στην όραση, η υπερβολική εφίδρωση και ο διαβήτης. Το μαλακό οίδημα των ιστών και η μεγαλακρία, σταδιακά υποχωρούν για να επανέλθουν σταδιακά στα φυσιολογικά επίπεδα, αν και αυτό μπορεί να πάρει κάποιο χρόνο.Το προσδόκιμο ζωής μετά την επιτυχή θεραπεία της πρώιμης ακρομεγαλίας είναι ίση προς εκείνη του φυσιολογικού πληθυσμού.

Ψευδομεγαλακρία
Ψευδομεγαλακρία είναι μία κατάσταση με τα συνηθισμένα χαρακτηριστικά γνωρίσματα ακρομεγαλίας, αλλά χωρίς αύξηση στην ορμόνη ανάπτυξης και την IGF-1. Συχνά σχετίζονται με την αντίσταση στην ινσουλίνη. Έχουν αναφερθεί περιπτώσεις μεγαλακρίας που οφείλεται  σε ασυνήθιστα υψηλή δόση μινοξιδίλης.
Βιβλιογραφία
  • Manual Θεραπευτικής, Washington University, Eκδ. Λίτσας
  • endocrine.niddk.nih.gov